Make your own free website on Tripod.com

E L F S E P T E M B E R

========================

Op 11 september even na drie uur Nederlandse tijd gebeurde het onvoorstelbare. Niemand had gedacht dat krankzinnige filmische fantasieverhalen werkelijkheid konden worden. Na de eerste televisiebeelden kon nog gedacht worden dat het trucage-opnamen waren of een absurd ongeluk. Toen het tweede toestel nauwkeurig invloog in de andere toren, bleek de fictie echt plaats te vinden: Amerikaanse wereldmacht-symbolen, staaltjes van hemeluitdagend vernuft werden aangevallen en vernietigd door vooralsnog onbekenden. Menigeen zullen metafysische gedachten bekropen hebben dat dit de toorn was van God, verontwaardigd over zoveel opeengestapelde hebzucht en onrechtvaardigheid. Het leek op beelden van het Armageddon, van de ondergang van een overhoogmoedige wereld die zijn symbolen als torens van Babel zag instorten en een dek van witgrijze stapelwolken van fijn gruis over het Manhattan in New York zag leggen.

Machtssymbolen van Amerika werden vernietigd door eenvoudige verkeersvliegtuigen en toonde de buitengewone kwetsbaarheid aan van de bereikte moderne infrastuctuur en constructies die het goed functioneren van de technisch hoogontwikkelde samenleving van vandaag in stand moeten houden.

Iedereen werd keihard op de broosheid van deze moderne wereld gedrukt. En op de duizenden tot honderdduizenden of miljoenen onschuldige doden die geslaagde bedreigingen van fanatiekelingen met hun haat en woede kunnen berokkenen op plaatsen waarook ter wereld, ook alhier door bommen te gooien op de zwakke zeekust en de tankopslagvelden van brandstoffen en chemicaliën bij Rotterdam.

Uit machteloze verbittering kunnen fanatisme en in het verlengde ervan terrorisme overal en in elke richting ontstaan, het zit hoe erg men het ook mag vinden ingebakken in de menselijke natuur. Dat zulke humanitaire rampen voor de onschuldige slachtoffers en hun naasten nooit vergoelijkt kunnen worden vanwege welk onrecht anderen aangedaan danook, wordt door de bezeten daders niet betracht of ingevoeld, en voorkomt zulke aanslagen niet !

Ontzetting heerste in Amerika, verbijstering was er overal. Dagenlang beheersten de gloeiende ‘twin towers’ en de witte nevels ons blikveld. Er was vooral ongeloof en een soort verdoving. Kort na de aanslagen barstte een ware geestelijke hysterie bij westerse media, leiders en massa los. Er werd heel zwartwit tekeer gegaan over vermeende verdachten en hun mogelijke achtergrond en motieven.

Aanslagen die waarschijnlijk primair symbolisch bedoeld waren, werden gezien als louter bestemd voor vernietiging van onschuldige burgers. En als er al een symbolische betekenis aan toegekend werd, dan waren het - zo werd gezegd - aanslagen op de westerse waarden, op vrede, veiligheid en vrijheid, die Amerika zou belichamen. Wie niet zondermeer voor Amerika waren, werden gebrandmerkt en zouden behandeld worden als vijanden van Amerika, als handlangers van ‘de terroristen’, wie ze ook waren. Roep om wraak zette de toon. Het moest op z’n oudtestamentisch: oog om oog, tand om tand. Amerika, het land dat bij monde van president Bush zegt zo vriendelijk en barmhartig voor de wereld te zijn, voor welks regering mensenlevens tellen en dat de wereld slechts gaat redden uit de handen van het kwaad van het terrorisme, als zou terrorisme zelf een soort ideologie, een ideëel gedachtengoed behelzen en uitgebreide netwerken van aanhangers omvatten ! Met name ging de publieke verdenking uit naar terroristen met een fundamentalistisch-islamitische achtergrond.

Het is in deze sfeer van geestelijke hitserigheid en broeierigheid, opgeroepen door westerse pro-Ameri-kaanse media dat er her en der - maar met name in Nederland - schofferingen plaats vonden van allochtonen en hun gebouwen, wat prompt door de media ‘extreem-rechts’ genoemd werd in plaats van banaal vandalisme, waartoe veel media met hun stemmingmakende ‘extreemrechtse’ bericht- en commentaargeving zelf hadden aangezet.

Terreurdaden zijn zelden doel opzichzelf maar een uiterste methode om een hevig begeerde omwenteling te bereiken, dusdoende oorlogvoerend, van anti- of niet-goevernementele politieke of religieuze organisaties die nauwelijks andere middelen ter beschikking staan, en dan uit machteloze woede en haat hiernaar grijpen. Ook Greenpeace heeft zich ervan bediend. Zouden het goevernementeel-erkende organisaties zijn, dan heten zulke daden: ‘oorlogshandelingen’, ‘verzet’, ‘bevrijdingsacties’ of soms zelfs (indien gepleegd door machtige staten): ‘vredesoperaties’.

Vandaar ook het cynische commentaar van bevraagde mensen in Servië en Palestina. Staten zijn al te vaak zelf verrezen en ontstaan uit terreur tegen vroegere instellingen van gezag; de hele geschiedenis staat bol van afgrijselijke wandaden der mensheid, ook die van het nu zo beangstigde Amerika dat na eeuwen vrijwaring van binnenlandse oorlogen opschrok van deze interne aanvallen. Zelfs president Bush vluchtte aanvankelijk, uit vrees voor hoogverraad in eigen land ?

Naar buiten toe is Amerika in de recente geschiedenis van de laatste eeuw helemaal niet die vredelievende mogendheid geweest zoals het zichzelf en andere voorspiegelt; het is weliswaar niet territoriaal expansief maar destemeer militair en economisch imperatief. Met extreme ‘collateral damage’ heeft de VS pas door het uitvoeren van atoombomaanvallen op Hiroshima en Nagasaki Japan op de knieën gekregen en samen met Engeland met intense grootstedelijke vuurzeeën Duitsland (Hamburg, Dresden) bedwongen. Met zulk een soort oorlogvoering vanuit de lucht is de VS sindsdien ook elders op kleinere schaal opgetreden waar ze meende te moeten ingrijpen. De VS kent zich terzake een roeping toe om dit zonder kritiek te mogen doen in naam van haar interpretatie van ‘vrijheid’. Tegen andersdenkenden kent de leiding van Amerika meestal geen enkele genade of barmhartigheid; de Amerikaanse leiding weet uit ervaring dat onwelgevallig gedachtengoed zich slechts laat uitroeien door de dragers ervan op te sporen, uit te roken en te elimineren. Nu wordt dat gedaan onder de valse vlag ‘het terrorisme" te willen vernietigen, terwijl het in werkelijkheid om heel andere zaken gaat als geopolitieke machtsversterking en het uitroeien van haarden van islamitisch of elk ander verzet tegen de Amerikaanse hegemonie.

Bush had het dus meteen over ‘uitroken’, en koos even later de Taliban uit, eerder nog door diezelfde VS gelijk voorheen de mujaheddin nog bewapend en gesteund als bruikbare want meest fanatieke bestijders van het communisme, maar nu als uit te roeien ideologische schoften. Even vergetend dat de Afghaanse Noordelijke alliantie, nog een overblijfsel van de mujaheddin, die nu wederom versterkt wordt, voorheen geenszins gematigder was. Deze alliantie van feodalen die geen aanhang heeft in het Zuiden, boekt uit eigen kracht geen militaire winst.

Koortsachtig wordt in Amerika thans alles uitgekamd op mogelijke vijanden van buitenaf met een islamitische achtergrond. De daders bleken afkomstig te zijn van een soort los netwerk van Saoedische en Egyptische intelligente, qua gedrag moderne jongelui uit welgestelde families met mogelijk van huis uit een wahabitische achtergrond, daarin overeenkomend met het netwerk Al Qaeda van Osama bin Laden. Naar deze man, van wiens zeer vermogende familie een groot gedeelte – merendeels genaturaliseerd en wel - zich in Amerika bevindt, waren de Amerikaanse inlichtingendiensten al ruim drie jaar naarstig op zoek, maar zonder resultaten.

Het militair-politieke polarisatie-offensief van Amerika en Groot-Brittannië van de eerste weken leidde tot de steun der NAVO-partners en de vorming van een zogeheten militaire westerse Alliantie die als strijdtoneel Afganistan uitkoos en bestookte omdat het Bin Laden niet uitlevert. Moordcommando’s die zonder twijfel allang zijn ingezet, wellicht al voor de openbare operatie, slagen maar niet in de opsporing.

De aangespannen oorlog die volgens het boekje van vorige Amerikaanse aanvallen verloopt, dreigt ondertussen contraproductief te gaan werken, moeizamer dan de pro-amerikaanse alliantie met haar propaganda-offensief zich dacht. De openbare steun in staten in de islamitische wereld is gering en neemt verder af met het immer doorgaan met bombardementen op Afghaanse doelen, die volgens de receptuur van de Golfoorlog verlopen. Ertegenover neemt dan wel de officiële steun van grote mogendheden Rusland en China toe, maar hoe opportunistisch is die steun niet ?, met een Rusland dat zich op zijn Zuidflanken in de Kaukasus (Tsjetsjenië) en Centraal Azië doorlopend bedreigd weet door islamitische volken van merendeels turkse origine in staten die nauwelijks enige welvaart en autonome staatstraditie kennen, en met China dat maar al te graag z’n opstandige minderheden in Oost Turkestan (Xingkiang) en Tibet als terroristen behandelt.

Zelfs in Europa is niet iedereen zo gecharmeerd van de gang van zaken. De onderlinge solidariteit van de NAVO, met beroep op het artikel 5 dat als één land aangevallen wordt, alle deelnemende staten zich aangevallen beschouwen, leidde in de praktijk tot een Angelsaksisch militair, verbaal solo-optreden van Engeland en Amerika, nogal los van West Europa.

Voor Nederland hangt onze dominee-premier Wim Kok in Pakistan evenwel de tulband-clown uit, temidden van andere lieden van diverse pluimage die hun gewone kleding droegen, dat vanwege Nederland’s aanzienlijke ‘humanitaire verdiensten’, een vertoning om je voor rot voor te schamen. Kok is er altijd als de kippen bij om een moskee of wat dan ook te bezoeken om maar te tonen hoe zeer hij meeleeft als niet-nederlanders mogelijker wijs geschaad zouden kunnen worden. Omgekeerd was hij zeer op z’n pik getrapt toen hij niet door Blair werd uitgenodigd voor het weekeinde van 3-4 november jongstleden in Londen voor nader overleg over Afghanistan.

Volstrekt onduidelijk wordt allengs wat nu de ware bedoelingen zijn van de Amerikaanse acties: is het een strijd tegen zich als terroristen gedragende islamisten, of wil men een einde maken aan het bestaan van nog veelmeer niet-statelijke groepen die zich van onwettig geweld bedienen en selectief worden betiteld als terreurgroepen al naar gelang de belangen van Amerika (en Israël ?) al dan niet hiermee gediend zijn? Het schijnt dat er een langlopende geheime agenda afgewerkt gaat worden waarbij onder het mom van de bestrijding van ‘het terrorisme’ en de verdediging der ‘mensenrechten’ de Amerikaanse militair-politiële, economische en ideële hegemonie buiten Europa verstevigd wordt en mogelijke oppositiehaarden hiertegen worden geliquideerd. Binnen Europa is dit al door de VS bedongen door middel van de Balkanoorlogen.

Er zijn zelfs achterdochtige kwaaddenkenden die menen dat de terreuraanslagen op 11 september niet konden plaatsvinden zonder dat op één der allerhoogste niveaus in Amerika hiervoor het groene licht moet zijn gegeven. Gepaste afwachtendheid tegenover de wereldpolitieke leiders, ook jegens die van Amerika, die gebeurtenissen voor eigen doeleinden kunnen misbruiken, moet niet bij voorbaat als ‘slecht’ of ‘laf’ of ‘afzijdig’ verworpen worden zoals de atlantische pro-Amerika lobbies in de Westerse wereld tegenstanders van de aanvallen op Afghanistan op willen spelden. Natuurlijk heeft Amerika het volste gelijk om de terreurmisdaad waarbij bijna 3000 onschuldige slachtoffers vielen, te willen uitzoeken en berechten. Maar er liggen veel teveel vragen onbeantwoord - zowel in Amerika zelf als in de islamitische wereld - om vanuit Europa ergens in die betreffende wereld "oorlog" aan te zeggen. Het is bovendien voor Europese landen buitengewoon gevaarlijk omdat Europa in de laatste tientallen jaren gekoloniseerd is door miljoenen islamieten, die het vermogen hebben hier uitgebreide netwerken van "vijfde kolonnes" aan te leggen.

Er zijn voor Europeanen geen redenen om anders dan voorheen aan te kijken tegen deze volksplantingen vanuit buiten-europese landen. Het enige is, dat de grote massa’s van de eigen bevolking zich thans veel meer bewust zijn geworden van de aanwezigheid, de gevolgen en de gevaren van deze kolonisaties (formeel immigraties geheten) voor henzelf. Op zich is dit verhevigde besef niet verkeerd.

 

Mart Giesen